Lemos o conto de Michi
http://www.engalego.es/panel/topic.php?id=590
E completamos. Que pasou de camiño ao espazo? A quen encontrou? Que o sorprendeu? ...
Mostrando entradas con la etiqueta CONTOS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta CONTOS. Mostrar todas las entradas
martes, 10 de junio de 2014
martes, 16 de octubre de 2012
lunes, 20 de febrero de 2012
viernes, 27 de enero de 2012
jueves, 9 de junio de 2011
A nosa fantasía
O condutos do autómobil é a morte .
Ibamos Joel e mais eu pola rua a dar unha volta e pra vir pra casa tibemos que coller un taxi e logo un bus .
Chamamos a un taxi pra que nos viñera a recoller e como xa se lle acabou a gasolina no medio do camiño, levounos gratis ata unha parada de bus .Nós esperamos tranquilamente na parada ata que chegou o bus , entramos , pagamos e sorprendímonos moitísimo porque non había buseiro , pero nós fomos cara os asentos de atras de todo como se nada e despois falamos en baixiño pra que non nos escoitara nadie.
Démonos conta (xa tendo un cacho falado) de que era a ............ MORTEEE!!!!
pero conducia ben nós non nos preocupamos , seguimos ata que pulsamos o boton de parada pra a seguinte baixada, pero el seguiu e nós preocupamonos moito pero de supeto era visible e foi TAN TAN TAN bo que nos deixou diante da casa .
E colorin colorado este conto xa se a acabado
Ibamos Joel e mais eu pola rua a dar unha volta e pra vir pra casa tibemos que coller un taxi e logo un bus .
Chamamos a un taxi pra que nos viñera a recoller e como xa se lle acabou a gasolina no medio do camiño, levounos gratis ata unha parada de bus .Nós esperamos tranquilamente na parada ata que chegou o bus , entramos , pagamos e sorprendímonos moitísimo porque non había buseiro , pero nós fomos cara os asentos de atras de todo como se nada e despois falamos en baixiño pra que non nos escoitara nadie.
Démonos conta (xa tendo un cacho falado) de que era a ............ MORTEEE!!!!
pero conducia ben nós non nos preocupamos , seguimos ata que pulsamos o boton de parada pra a seguinte baixada, pero el seguiu e nós preocupamonos moito pero de supeto era visible e foi TAN TAN TAN bo que nos deixou diante da casa .
E colorin colorado este conto xa se a acabado
A nosa Fantasiia.
Irene nunca pensarìa que a sùa vida ìa cambar de tal maneira. Todo empezo unha noite na que soñou o màis fermoso dos soños.
~Irene, vìuse paseando polo lugar màis fermoso da sùa vila, o rìo ao qe ia as parellas namoradas.
Ela levaba namorada dun rapaz da sùa escole moito tempo, Pablo, o paraz do que se namorara, xa sabìa que ela andaba tras el, pero el de chuliño, non dicìa nada òs seus amigos de que el tamèn andaba namorado de Irene.
Irene quedara coas sùas amigas no rìo, e de sùPpeto vero achegarse a Pablo e os seus amigos. Os amigos de Pablo deixarano sò con Irenepara ver que pasaba entre eles dous. Falaron moito tempo pero Irene nunca pensarìa o que ìa pasar, Pablo, acegouse a ela e derrepentebicouna nos beizos.
De repente oiu un grito, era a sùa nai que a estaba espertando para ir ao ùltmo dìa da escola.
Irene quedara pola tarde, comono seusoño, para ir coas sùas amigas o rìo. De repente apareceron Pablo e os ses amigos, non foi como no seu soño, pero Pablo dixolle que a querìa o oido e deulle un bico nos beizos. Dende aquela fixeronse novios e ela xa non tivo que soñar con el porque o ten xunto a ela.
~Irene, vìuse paseando polo lugar màis fermoso da sùa vila, o rìo ao qe ia as parellas namoradas.
Ela levaba namorada dun rapaz da sùa escole moito tempo, Pablo, o paraz do que se namorara, xa sabìa que ela andaba tras el, pero el de chuliño, non dicìa nada òs seus amigos de que el tamèn andaba namorado de Irene.
Irene quedara coas sùas amigas no rìo, e de sùPpeto vero achegarse a Pablo e os seus amigos. Os amigos de Pablo deixarano sò con Irenepara ver que pasaba entre eles dous. Falaron moito tempo pero Irene nunca pensarìa o que ìa pasar, Pablo, acegouse a ela e derrepentebicouna nos beizos.
De repente oiu un grito, era a sùa nai que a estaba espertando para ir ao ùltmo dìa da escola.
Irene quedara pola tarde, comono seusoño, para ir coas sùas amigas o rìo. De repente apareceron Pablo e os ses amigos, non foi como no seu soño, pero Pablo dixolle que a querìa o oido e deulle un bico nos beizos. Dende aquela fixeronse novios e ela xa non tivo que soñar con el porque o ten xunto a ela.
A nosa fantasía.
Irene nunca pensaría que a súa vida ía cambiar de tal maneira. Todo empezou unha noite na que soñou o máis fermoso dos soños:
~Irene , víuse paseando polo lugar mais fermoso da súa vila,o río , ao que ían as parellas namoradas.
Ela levaba namorada dun rapaz da súa escola moito tempo, Pablo, o rapaz do que se namorara, xa sabía que ela andaba tras el , pero el de chuliño ,non dicia nada os seus amigos de que el tamén andaba namorado de Irene.
Irene quedara coas súas amigas no río , e de supeto veron achegarse a Pablo e os seus amigos. Os amigos de Pablo deixarano só con Irene para ver que pasabe entre eles os dous. Falaron moito tempo pero Irene nunca pensaría o que ía pasar,Pablo , achegouse a ela e derepente bicouna nos beizos.
De repente sentiu un grito , era a súa nai que a estaba espertando para ir o último día da escola.
Irene quedara pola tarde , como no seu soño, para ir coas súas amigas o río. De supeto apareceron Pablo e os seus amigos, non foi como no seu soño, pero PAblo dixolle que a queria o oido e deulle un bico nos beizos. Dende aquela fixeronse novios e ela xa non tivo que soñar con el porque o ten xunto a ela.
~Irene , víuse paseando polo lugar mais fermoso da súa vila,o río , ao que ían as parellas namoradas.
Ela levaba namorada dun rapaz da súa escola moito tempo, Pablo, o rapaz do que se namorara, xa sabía que ela andaba tras el , pero el de chuliño ,non dicia nada os seus amigos de que el tamén andaba namorado de Irene.
Irene quedara coas súas amigas no río , e de supeto veron achegarse a Pablo e os seus amigos. Os amigos de Pablo deixarano só con Irene para ver que pasabe entre eles os dous. Falaron moito tempo pero Irene nunca pensaría o que ía pasar,Pablo , achegouse a ela e derepente bicouna nos beizos.
De repente sentiu un grito , era a súa nai que a estaba espertando para ir o último día da escola.
Irene quedara pola tarde , como no seu soño, para ir coas súas amigas o río. De supeto apareceron Pablo e os seus amigos, non foi como no seu soño, pero PAblo dixolle que a queria o oido e deulle un bico nos beizos. Dende aquela fixeronse novios e ela xa non tivo que soñar con el porque o ten xunto a ela.
A miña fantasia:Premoniciónsoábam:
Aquela mañá,cando espertei,sentíame extraño.Doíame a cabeza coma se unhas prensas estivéranme presionando a senes.Quixen botarlle a culpa a todo o alchol que bebera aquela noite e que a dor non era máis ca unha resaca de domingo.Pero non era así.Xa tivera resacas antes e non eran desta maneira.De súpeto,veume á cabeza o que soñara aquela noite.Soñara que unha señora cun canciño negro era atropelada por un camión.
Non lle din máis importancia.Estaba bébedo e non poidía pensar con claridade.Vestinme como cada domingo para ir á igrexa e de camiño parei nunha farmacia para comprar aspirinas,xa que a dor seguía.
Saín cunha caixa na man,e sen decatarme fixeime no paso de cebra que me levaba á acera onde estaba á igrexa.Cando me dispoñía a cruzar,dinme conta de que unha muller paseaba pola beirarúa.
Veume un mareo.Esa muller levaba,suxeito cunha correa,un canciño negro.Todo pasou moi deprisa.A muller,o can,os meus pensamentos, recordos e o camión.Todo pasaba moi rápido.Todo era extraño e o peor de todo,todo érame horriblemente familiar.
Perdime de tal maneira nas miñas cousas,que non me din conta de nada ata que unha muller estábame berrando.Pensaba que sería a muller do can pero non era así.Era outra diferente e parecía moi nerviosa.Dinme conta so que me dicía.Dicía algo como "Por qué está vostede ahí parado? Por qué non vai socorrer á pobre muller?" Non entendía nada.Ata que botei unha ollada á rúa.Un suor frío envadiume a fronte.O camión estaba abolado por diante,estaba manchado de vermello.Unha correa asomaba detras do vehículo.Pechei os ollos,púxenme a rememorar e decateime,moi asustado,de que todo pasar coma no meu soño.
Non lle din máis importancia.Estaba bébedo e non poidía pensar con claridade.Vestinme como cada domingo para ir á igrexa e de camiño parei nunha farmacia para comprar aspirinas,xa que a dor seguía.
Saín cunha caixa na man,e sen decatarme fixeime no paso de cebra que me levaba á acera onde estaba á igrexa.Cando me dispoñía a cruzar,dinme conta de que unha muller paseaba pola beirarúa.
Veume un mareo.Esa muller levaba,suxeito cunha correa,un canciño negro.Todo pasou moi deprisa.A muller,o can,os meus pensamentos, recordos e o camión.Todo pasaba moi rápido.Todo era extraño e o peor de todo,todo érame horriblemente familiar.
Perdime de tal maneira nas miñas cousas,que non me din conta de nada ata que unha muller estábame berrando.Pensaba que sería a muller do can pero non era así.Era outra diferente e parecía moi nerviosa.Dinme conta so que me dicía.Dicía algo como "Por qué está vostede ahí parado? Por qué non vai socorrer á pobre muller?" Non entendía nada.Ata que botei unha ollada á rúa.Un suor frío envadiume a fronte.O camión estaba abolado por diante,estaba manchado de vermello.Unha correa asomaba detras do vehículo.Pechei os ollos,púxenme a rememorar e decateime,moi asustado,de que todo pasar coma no meu soño.
A nosa fantasia.
O condutor do automobil e a morte.
Ibamos Diego e mais eu pola rua a dar unha volta e pra vir pra casa tibemos que coller un taxi e logo un bus.
Chamamos a un taxi pra que nos viñera a recoller e como se lle acabou a gasolina no medio do camiño,levounos gratis ata unha parada de bus.
Nos esperamos tranquilamente na parada ata que chegou o bus pagamos e sorprendimonos moitisimo porque non habia buseiro pero nos fomos cara os asentos de atras de todo como se nada despois falamos en baixiño pra que non nos escoitara.
Demonos conta (xa tendo un cacho falado) de que era a MORTE, pero conducia ben e logo nos non nos preocupamos,seguimos ata que pulsamos o boton de parada pra a seguinte baixada pero el seguiu e nos preocupamonos moito pero de supeto era visible e foi TAN TAN TAN bo que nos deixou diante da casa.
E colorin colorado este conto xa se a acabado
Ibamos Diego e mais eu pola rua a dar unha volta e pra vir pra casa tibemos que coller un taxi e logo un bus.
Chamamos a un taxi pra que nos viñera a recoller e como se lle acabou a gasolina no medio do camiño,levounos gratis ata unha parada de bus.
Nos esperamos tranquilamente na parada ata que chegou o bus pagamos e sorprendimonos moitisimo porque non habia buseiro pero nos fomos cara os asentos de atras de todo como se nada despois falamos en baixiño pra que non nos escoitara.
Demonos conta (xa tendo un cacho falado) de que era a MORTE, pero conducia ben e logo nos non nos preocupamos,seguimos ata que pulsamos o boton de parada pra a seguinte baixada pero el seguiu e nos preocupamonos moito pero de supeto era visible e foi TAN TAN TAN bo que nos deixou diante da casa.
E colorin colorado este conto xa se a acabado
A nosa fantasía :}
A mañá do 9 de Decembro despertei mas cansa de habitual. Cheguei tarde e extrañeime ao entrar en clase, non había nin deus. Busquei no despacho do director e logo nas demais clases. Asusteime, vin unha nebla branca nos corredores. Marchei correndo.Ao chegar a casa conteille todo a miña nai, fomos o colexi, e ali estaba todo deus.
A mañá do 8 de Febreiro, cando cheguei a clase pasou o mesmo, pero esta vez, a nebra era negra. Esa vez, non sabía que facer, se llo dicía a miña nai, volvería a pasar o da vez anterior, e tomaríame por tola. Fun detras da nebra, e desmalleime.
De repende, desperteime sobresaltada na miña casa, no 9 de decembro.
A nosa fantasia.
no luagar mais remoto do mundo había un neno que lle tiña medo a todo.E o neno chamabas Antón Castaño,cabezudo como unha pedra e glotón coma calquera.Un día na sua casa estaba xogando o seu telescopio evi un coche mio raro na rúa frente a casa do seu veciño.Acontecera algo moi extraño que non podia comprender , pero como era mio asustadizo non tivo ovos a baixar.Comentoullo o que vira a seu pai e enseguida foi ver o que pasaba,cando volveu ixo que o señor Flanders morrera polo por culpa do seu gato de alerxia .E que pronto iba ser entterrado. En pleno enterro Antón pensa que a persoa que vai na caixa non está morta.fio investigar e non estaba o veciño ...e!estaba o gato!.
A nosa fantasía!
No lugar mais remoto do mundo había una neno que lle tiña medo a todo.Chamábase Antón Castaño,cabezudo como unha pedra e glotón como calquera.Un dia na sua casa estaba xogando co seu telescopio e viu un coche moi raro na rua , frente a casa do seu veciño.Acontecera algo moi extraño que non podia comprender , pero como era moi asustadizo non tivo ovos baixar.Comentoulle o que vira a seu pai e enseguida foi a ver o que pasara,cando volveu dixo que o señor Flanders morrera por culpa do seu gato , de alerxia.E pronto ia ser o enterro.En pleno enterro Antón pensa que a persoa que vai na caixa non está morta,efoi investigar e abriu a caixae non estaba o veciño estaba...¡O gato!
A NOSA FANTASÍA
Había un neno que un día ao saír do colexio foi para casa e cando chegou á porta viuse a si mesmo saír e decidiu seguilo. Foi pola rúa e viu que iba por un rueiro e cando chegou viu que non estaba. De súpeto apolleime na parede, entón, caín nun buraco e fun camiñando, asustado, por un camiño negro que levoume ata unha porta que ao abrila apareceu nunha habitación moi grande e rara. De socato oín unhas voces, e escondinme. Cando estaban as voces na habitación vin que esas voces eran:Eu e mais un señor maior. Sen querer choquei cunha cadeira e descubríronme. Despois preguntáronme comno había chegado ata alí e eu non respondín, entón leváronme a unha especie de iglú. Dérame conta de que era de ferro. Apareceron e dixéronme que ía viaxar no tempo, asusteime, sen que puidera facer nada déronme unha anestesia e cando despertei aparecín nun lugar descoidado no que o meu reloxo non funcionaba. Apareceu o meu alter ego ee díxome que ese mesmo día iba a morrer; era o día 26 do 12 do ano 2054.
FIN
FIN
Fantasía
A miña fantasía
-O condutor dun automóbil é a morte.Ía conducindo cunha man no volante e na outra unha lista coas personas que tiña que ir a buscar.Era o seu traballo, pero non lle gustaba.Todos lle tiñan medo,ninguén quería que chegara ese día,pero é o ciclo da vida.Cando a morte mirou a lista... ZAS! aparecía o nome do seu irmán,chámabase Ambrosio.Unha pena para a morte non quería levarse o seu irmán.Hablou con "DEUS" pero lle dixo que non, se non lle gustaba que deixara o traballo.A morte aprovechou e deixo a traballo.Pero.... aos tres días o seu irmán apereceu morto...
A miña fantasía
Un día unha unha persoa ve que nun coche,vai un esqueleto,cunha zagaña,unha túnica negra.Por cada lugar onde pasa mata a todo ser vivo que se encontra.
-É imparable é o fin.-Dicían todos.Pero un día a Morte tomouse uns cubatas e
nunca vira os anuncios da DGT(Dirección General de Tráfico)e un garda civil
quitoulle tantos puntos e meteulle unha cacho multa que a Morte desapareceu para sempre.
-É imparable é o fin.-Dicían todos.Pero un día a Morte tomouse uns cubatas e
nunca vira os anuncios da DGT(Dirección General de Tráfico)e un garda civil
quitoulle tantos puntos e meteulle unha cacho multa que a Morte desapareceu para sempre.
miércoles, 8 de junio de 2011
Fantasía
Xa sabemos o que é a fantasía. E tamén somo capaces de creala. Aí van algunhas ideas que nos poden servir de base. Ah! Algunhas é posible que xa fosen desenvolvidas por outros autores. Se é así, despois compararemos o noso co do outro escritor
-En pleno enterro Antón pensa que a persoa que vai na caixa non está morta
-O personaxe soña o que logo vai encontrar na realidade
-O condutor dun automóbil é a morte
-Un mozo non ten sombra
-Entra na casa e nese momento vese a el mesmo saíndo. Decide seguilo
-Unha persoa nace de vella no camposanto. Terá que vivir á inversa.
-En pleno enterro Antón pensa que a persoa que vai na caixa non está morta
-O personaxe soña o que logo vai encontrar na realidade
-O condutor dun automóbil é a morte
-Un mozo non ten sombra
-Entra na casa e nese momento vese a el mesmo saíndo. Decide seguilo
-Unha persoa nace de vella no camposanto. Terá que vivir á inversa.
jueves, 18 de noviembre de 2010
Creación persoal
LÚA CHEA
Sabía que a miña vida acabaría, pero non desta maneira…
Todo comezou un martes 18. Cando espertei estaba no baño, ferida e rodeada de cristais. Estaba sangrando. Non sabía o que acontecera. Tiña unha lúa debuxada no pulso. Cando decidín ir facer o almorzo, vin unha nota de meus pais, onde se lía:
“Polo noso ben, fomos a Smith Jons, viviremos coa tua tía. Sempre te quereremos. Xa es maior, así que cremos que xa podes vivir ti soa, sen que ninguén che diga nada nin che estorbe na tu vida cotiá. Viremos dentro duns meses, a ver qué tal vas.”
Isto sorprendeume. Sobre todo pola frase:”polo noso ben”. Pero decidín facer o almorzo, unhas ricas torradas de manteiga cun café cargado e zume de laranxa natural. Ao terminar fun a vestirme. A miña habitación estaba feita un auténtico noxo. Puxen os meus pantalóns vaqueiros e a miña sudadeira favorita.
Por certo, chámome Susana.
Cada día a lúa íase enchendo. A miña vida cambiara por completo. De súpeto encantábame a carne fresca. Hoxe pola noite ao verme o pulso, vín que a lúa que tiña debuxada semellaba á real. De súpeto as miñas unllas comezaron a alongarse e o cabelo a medrar. Sentíame tan forte e á vez qué fame tiña...de carne. Todo o que se poñía no meu camiño o destruía como se foran simples moscas. Rompín a fiestra e fun na procura de carne humana. Xa non me acordo de nada máis.
Á mañá seguinte atopeime outra vez no baño, pero agora a miña lúa xa non era chea. Tiña as unllas cheas de sangue. Pobre xente. Decidín coller a bici e ir a unha biblioteca moi antiga que estaba preto. Cando cheguei falei co Sr. Steven. Ao amosarlle a marca da lúa, asombrouse:
_ ¡Non pode ser!
_¿Qué pasa Sr. Steven?
_ Es unha muller lobo e estás en grave perigo, sobre todo se estás sóa.
_ ...Pero, non pode ser. ¡É unha tolemia!
_É verdade, así que é mellor que te quedes comigo. E sen rechistar.
_ Vale, está ben.
Ao recoller as cousas de casa, tornei a pensar cómo puidera chegar a ser unha muller loba. Así que decidín investigar e ir á biblioteca a coller libros que tiveran que ver con eses rollos. Despois de investigar cheguei a convencerme de que me tiveron que morder en algún momento, pero… ¿quen?.
_¡Xa o sei todo! Dixo o Sr. Steven.
_¿Cómo? Díxenlle.
_Explicareicho. Ven.
Levoume ata a primeira estantería de Ciencias. Colleu un libro e nese momento abreuse un pasadizo. Camiñamos ata o máis profundo. Baixamos unhas escaleiras de caracol moi empinadas e chegamos ao final. Nese momento comprendín que nos atopábamos nun laboratorio. O Sr. Steven empezou a pulsar botóns, como se fora todo un experto. E dixo:
_Dame a túa man e o teu colgante.
Díxenlle:
_¿Por qué?, dixen.
_Agora o verás. Contestoume.
Cando llo dín, púxoo nunha máquina bastante rara e comenzou a pulsar de novo uns botóns nunha enorme pantalla. O Sr. Steven contoume que cando a lúa do meu pulso estivera chea significaba que me transformaría. A única maneira para impedilo era non mirar en ningún momento este símbolo nin a lúa real tampouco.
Pola noite volvín ao laboratorio e dinme conta do que ata aquel momento me estivera pasando. No ordenador do Sr. Steven había unha páxina aberta cun periódico onde se falaba que roubaran nun pequeno pobo unha xoia con forma de lúa, que se cría que tiña poderes máxicos. Eu xa non tiña ningunha dúbida: era o collar que meus pais me regalaran cando cumprín os quince.
O Sr. Steven decideu contarme a verdade completa. Él era un enviado para protexerme, aínda que tamén tiña que encargarse de que a miña vida fora o máis normal posible. Tampouco traballaba nunha biblioteca. Bueno, en parte sí o era, pero era o lugar dende onde podía seguir os meus pasos dende que era pequena. Entón díxenlle:
_Transfórmome porque alguén mordeume nalgún momento. ¿Quén foi?
_Foron teus pais. Replicou. Eles sabían que o teu futuro tiña que ser así, vivir de forma independiente cos teus poderes.
Entón pareceume unha tolemia. Pero, de ser así, ¿cómo podría volver a ser a que era antes?. Explicoume que tiña que ir á montaña secreta. Aínda me tiña que protexer, porque era moi perigoso.
Pero xa non tiña medo, porque cada vez controlaba mellor os meus poderes. No camiño encontreime cunha gran casa e decidín entrar con moito coidado de non facer ruído. Estaba perfectamente amoblada, con alfombras e en ela me chamaba a atención unha gran porta de madeira. Abrína e encontreime cun comedor no que se encontraba un home alto de pelo longo e negro.
Díxome:
_Susana, eu sei a qué ves. Pero necesito o teu collar. ¡Damo!
Negueime e concentreime para transformarme de novo, pero él convirteuse tamén en un horrible monstruo. Como eu mellorara en axilidade e destreza tomei ventaxa e subín ao piso de arriba. Él tamén subiu , pero ao seu paso, as escaleiras non aguantaban o seu peso e ían rompendo. Na azotea había unha piscina coa auga moi brillante con forma de reloxo de area. Díxome que tería que elexir entre vivir así e seguir matando xente ou desprenderme do collar e entregarllo, aínda que eso significara a miña morte.
Non o dudei un segundo, acordándome de toda a xente que matara; así que tirei o collar á auga máxica, producíndose entón unha luz espectacular. Nese momento mentras sentía que eu íame alonxando e morría, vía ao mesmo tempo a xente feliz, paseando cos seus fillos e disfrutando da vida. Entón funme con toda a paz que se pode ir un e coa idea de que fixen o correcto sen dúbida.
FIN
Sabía que a miña vida acabaría, pero non desta maneira…
Todo comezou un martes 18. Cando espertei estaba no baño, ferida e rodeada de cristais. Estaba sangrando. Non sabía o que acontecera. Tiña unha lúa debuxada no pulso. Cando decidín ir facer o almorzo, vin unha nota de meus pais, onde se lía:
“Polo noso ben, fomos a Smith Jons, viviremos coa tua tía. Sempre te quereremos. Xa es maior, así que cremos que xa podes vivir ti soa, sen que ninguén che diga nada nin che estorbe na tu vida cotiá. Viremos dentro duns meses, a ver qué tal vas.”
Isto sorprendeume. Sobre todo pola frase:”polo noso ben”. Pero decidín facer o almorzo, unhas ricas torradas de manteiga cun café cargado e zume de laranxa natural. Ao terminar fun a vestirme. A miña habitación estaba feita un auténtico noxo. Puxen os meus pantalóns vaqueiros e a miña sudadeira favorita.
Por certo, chámome Susana.
Cada día a lúa íase enchendo. A miña vida cambiara por completo. De súpeto encantábame a carne fresca. Hoxe pola noite ao verme o pulso, vín que a lúa que tiña debuxada semellaba á real. De súpeto as miñas unllas comezaron a alongarse e o cabelo a medrar. Sentíame tan forte e á vez qué fame tiña...de carne. Todo o que se poñía no meu camiño o destruía como se foran simples moscas. Rompín a fiestra e fun na procura de carne humana. Xa non me acordo de nada máis.
Á mañá seguinte atopeime outra vez no baño, pero agora a miña lúa xa non era chea. Tiña as unllas cheas de sangue. Pobre xente. Decidín coller a bici e ir a unha biblioteca moi antiga que estaba preto. Cando cheguei falei co Sr. Steven. Ao amosarlle a marca da lúa, asombrouse:
_ ¡Non pode ser!
_¿Qué pasa Sr. Steven?
_ Es unha muller lobo e estás en grave perigo, sobre todo se estás sóa.
_ ...Pero, non pode ser. ¡É unha tolemia!
_É verdade, así que é mellor que te quedes comigo. E sen rechistar.
_ Vale, está ben.
Ao recoller as cousas de casa, tornei a pensar cómo puidera chegar a ser unha muller loba. Así que decidín investigar e ir á biblioteca a coller libros que tiveran que ver con eses rollos. Despois de investigar cheguei a convencerme de que me tiveron que morder en algún momento, pero… ¿quen?.
_¡Xa o sei todo! Dixo o Sr. Steven.
_¿Cómo? Díxenlle.
_Explicareicho. Ven.
Levoume ata a primeira estantería de Ciencias. Colleu un libro e nese momento abreuse un pasadizo. Camiñamos ata o máis profundo. Baixamos unhas escaleiras de caracol moi empinadas e chegamos ao final. Nese momento comprendín que nos atopábamos nun laboratorio. O Sr. Steven empezou a pulsar botóns, como se fora todo un experto. E dixo:
_Dame a túa man e o teu colgante.
Díxenlle:
_¿Por qué?, dixen.
_Agora o verás. Contestoume.
Cando llo dín, púxoo nunha máquina bastante rara e comenzou a pulsar de novo uns botóns nunha enorme pantalla. O Sr. Steven contoume que cando a lúa do meu pulso estivera chea significaba que me transformaría. A única maneira para impedilo era non mirar en ningún momento este símbolo nin a lúa real tampouco.
Pola noite volvín ao laboratorio e dinme conta do que ata aquel momento me estivera pasando. No ordenador do Sr. Steven había unha páxina aberta cun periódico onde se falaba que roubaran nun pequeno pobo unha xoia con forma de lúa, que se cría que tiña poderes máxicos. Eu xa non tiña ningunha dúbida: era o collar que meus pais me regalaran cando cumprín os quince.
O Sr. Steven decideu contarme a verdade completa. Él era un enviado para protexerme, aínda que tamén tiña que encargarse de que a miña vida fora o máis normal posible. Tampouco traballaba nunha biblioteca. Bueno, en parte sí o era, pero era o lugar dende onde podía seguir os meus pasos dende que era pequena. Entón díxenlle:
_Transfórmome porque alguén mordeume nalgún momento. ¿Quén foi?
_Foron teus pais. Replicou. Eles sabían que o teu futuro tiña que ser así, vivir de forma independiente cos teus poderes.
Entón pareceume unha tolemia. Pero, de ser así, ¿cómo podría volver a ser a que era antes?. Explicoume que tiña que ir á montaña secreta. Aínda me tiña que protexer, porque era moi perigoso.
Pero xa non tiña medo, porque cada vez controlaba mellor os meus poderes. No camiño encontreime cunha gran casa e decidín entrar con moito coidado de non facer ruído. Estaba perfectamente amoblada, con alfombras e en ela me chamaba a atención unha gran porta de madeira. Abrína e encontreime cun comedor no que se encontraba un home alto de pelo longo e negro.
Díxome:
_Susana, eu sei a qué ves. Pero necesito o teu collar. ¡Damo!
Negueime e concentreime para transformarme de novo, pero él convirteuse tamén en un horrible monstruo. Como eu mellorara en axilidade e destreza tomei ventaxa e subín ao piso de arriba. Él tamén subiu , pero ao seu paso, as escaleiras non aguantaban o seu peso e ían rompendo. Na azotea había unha piscina coa auga moi brillante con forma de reloxo de area. Díxome que tería que elexir entre vivir así e seguir matando xente ou desprenderme do collar e entregarllo, aínda que eso significara a miña morte.
Non o dudei un segundo, acordándome de toda a xente que matara; así que tirei o collar á auga máxica, producíndose entón unha luz espectacular. Nese momento mentras sentía que eu íame alonxando e morría, vía ao mesmo tempo a xente feliz, paseando cos seus fillos e disfrutando da vida. Entón funme con toda a paz que se pode ir un e coa idea de que fixen o correcto sen dúbida.
FIN
Suscribirse a:
Entradas (Atom)