O meu poema

                                                    Teño un amor campesiño,
                                                    teño un amor mariñeiro,
                                                    pero eu non sei moi ben
                                                    cal dos dous é primeiro.
                     
                                                    Un é rico,
                                                    e o outro é pobre,
                                                    un é guapo,
                                                    e o otro é feo.

                                                    Con cal dos dous casarei?
                                                    eso nin eu o sei
                                                    o que eu quero e felicidade,
                                                    e que me traten con amabilidade.

                                                    Quero ter fillos,
                                                     quero ter saúde,
                                                     quero ter unha casa con campos de millos
                                                     e que coa idade non me arrugue

O meu poema.

Teño un amor campesiño,
teño un amor mariñeiro,
non sei cal dos dous vai primero,
so podo elixir un.

Por ai vai un campesiño,
pero non o podo coller,
eu quero un mariñeiro,
haber si sae ben.

Quero un moi bon,
que saia do corazón,
e se pode ser que se
pareza a un bombom.

Eu estou aqui pensando,
o que vai pasar mañà,
 o unico que quero
e un bocadillo feito con amor e tamen con pan.

Catro versos

Teño un amor campesiño,
teño un amor mariñeiro,
pero eu non sei moi ben
cal dos dous é primeiro.

Teño un presentimento
raro e afastado
mar , campo
sempre ao meu lado.

Non podo afastar deles
non os podos regalar
se os perdo rapidamente
non o podre remediar.

Non o permitirei
non deso estou seguro
campesiño,mariñeiro
no presente e no futuro.

Empezamos con catro versos

Teño un amor campesiño,
teño un amor mariñeiro,
pero eu non sei moi ben
cal dos dous é primeiro

E agora imos nós continuar o poema de amor con outros catro versos

Un poemiña para xogar

Estaba a lúa arrolando
con moito mimo a unha nena.
Estaba o sol a fitala
cunha mirada serena.

Foi achegándose a ela
amodiño, devagar,
e cando a tivo diante,
un beixo quíxolle dar.

A lúa pousou no berce
á pequerrecha durmida.
Deulle a súa man ao sol
e emprenderon a fuxida

           en Aloumiños

 con moito mimo a unha nena
 amodiño, devagar,
un beixo quíxolle dar.
Estaba a lúa arrolando

Foi achegándose a ela
e cando a tivo diante,
á pequerrecha durmida.
Deulle a súa man ao sol

e emprenderon a fuxida
cunha mirada serena
 Estaba o sol a fitala
A lúa pousou no berce

     Resultado da adaptación casual de 1ºC

Ao final o poema quedounos así

  

Meu corazón é o carceleiro 

  que canta ao luar e ao mencer,

  o fillo que me namora

  e non o podo esquecer. 

Amo a fermosa beleza

do sol e os seus raios

dos raios da pobreza,

na choiva algareira. 

queres ver unha cousa graciosa??

coas caras que están sorrindo

pouco a pouco se van indo

como un neno felizmente espido

Ese tesouro noso pechado no corazón

coma os soños dos rapaces

neste universo en expansión

ven un tolo e róubache o corazón.

                Recreación a partir de versos de varios autores

SELECCIONAMOS UN POEMA

Un rato díxolle á lúa:
-Nunca reparas en min;
Por iso vivo na rúa
metido nun calcetín

Do libro Aloumiños

E aquí podemos escoitar algúns poemas recitados por alumnado de Cambre - Sigrás